เรื่องที่ไม่มีใครบอกก่อนแข่งครั้งแรก
ครั้งแรกที่ลงแข่ง สิ่งที่ทำให้แพ้มักไม่ใช่โฟร์แฮนด์ แต่เป็นการมาถึงสนามช้าไป 10 นาที ลืมน้ำ หรือไม่รู้ว่าต้องไปรายงานตัวกับใคร เกมเทนนิสในวันแข่งเหมือนวันซ้อมเกือบทุกอย่าง ยกเว้นว่ามีคนจดผล มีเวลาเริ่มที่แน่นอน และไม่มีใครมาบอกว่าให้ตีใหม่ได้
บทความนี้จึงไม่ได้พูดเรื่องเทคนิค แต่พูดเรื่องที่คนแข่งครั้งแรกมักพลาด แล้วมานึกได้ตอนนั่งรอรอบถัดไป
หนึ่งสัปดาห์ก่อน: ซ้อมให้เหมือนวันจริง
ถ้าปกติซ้อมแบบโต้ลูกยาว ๆ ให้ลองเล่นเป็นแต้มจริงสัก 2 ถึง 3 ครั้งในสัปดาห์สุดท้าย นับแต้ม เสิร์ฟสองลูก ขานลูกออกเอง ความรู้สึกตอนเสิร์ฟลูกที่สองในแต้มสำคัญเป็นสิ่งที่ซ้อมโต้ลูกไม่มีวันให้ได้
ดูตารางการแข่งขันให้ละเอียด รูปแบบเป็นแบบไหน เซตสั้นหรือเซตเต็ม มีไทเบรกตอนไหน เพราะรูปแบบต่างกันไปตามรายการ และการรู้ก่อนว่าจะจบเกมอย่างไร ช่วยให้วางแผนพลังงานได้ถูก
อย่าเปลี่ยนอะไรใหม่ในสัปดาห์นี้ ทั้งไม้ เอ็น รองเท้า หรือกริป ของที่เพิ่งเปลี่ยนต้องใช้เวลาให้มือชิน และวันแข่งไม่ใช่วันทดลอง
คืนก่อนแข่ง: จัดกระเป๋าให้เสร็จ
ของที่ควรอยู่ในกระเป๋ามีไม่มาก ไม้อย่างน้อย 2 อัน ถ้ามี เพราะเอ็นขาดกลางแมตช์แล้วไม่มีไม้สำรอง คือการยอมแพ้โดยไม่ตั้งใจ รองเท้าที่คุ้นเท้า เสื้อเปลี่ยน 1 ตัว ผ้าขนหนู กริปสำรอง น้ำอย่างน้อย 1 ลิตร และของกินง่าย ๆ อย่างกล้วยหรือแซนด์วิชสำหรับช่วงรอ
เช็กเวลาเริ่ม ชื่อสนาม และวิธีเดินทาง ตั้งเป้าให้ถึงสนามก่อนเวลาแข่งราว 45 นาที เวลานี้พอสำหรับหาที่จอด รายงานตัว เปลี่ยนชุด และวอร์มร่างกายโดยไม่ต้องรีบ
นอนให้พอ เรื่องนี้ฟังดูธรรมดา แต่คืนก่อนแข่งครั้งแรกมักเป็นคืนที่นอนไม่หลับที่สุด วิธีที่ได้ผลคือทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนเข้านอน จะได้ไม่มีอะไรให้คิดตอนปิดไฟ
วันแข่ง: สิ่งที่เกิดขึ้นตามลำดับ
ไปรายงานตัวก่อน ทุกรายการมีโต๊ะหรือคนที่รับรายงานตัว บอกชื่อ รับตารางหรือหมายเลขสนาม แล้วถามว่ามีเวลาวอร์มในสนามไหม บางรายการให้วอร์มกับคู่แข่ง 5 นาทีก่อนเริ่ม บางรายการไม่ให้เลย
ก่อนเริ่มมักมีการเสี่ยงเลือก ผู้ชนะเลือกได้ว่าจะเสิร์ฟ รับ หรือเลือกฝั่ง ถ้าไม่แน่ใจว่าจะเลือกอะไร เลือกรับ ให้อีกฝ่ายเป็นคนเสิร์ฟเกมแรกภายใต้ความตื่นเต้นเดียวกัน
ระหว่างแมตช์ คนที่รับลูกเป็นคนขานลูกในฝั่งตัวเอง ขานให้ดังและทันที ถ้าไม่แน่ใจว่าลูกออกหรือไม่ ถือว่าดี นี่คือกติกามารยาทที่ทุกสนามใช้ และเป็นสิ่งที่คู่แข่งจำได้มากกว่าผลแพ้ชนะ
คนแข่งครั้งแรกมักลืมนับแต้ม ให้พูดแต้มดัง ๆ ทุกครั้งก่อนเสิร์ฟ ทั้งฝ่ายเสิร์ฟและฝ่ายรับจะได้ตรงกัน และไม่ต้องถกกันตอนแต้มสำคัญ
ใจในวันแข่ง
ความตื่นเต้นในเกมแรกเป็นเรื่องปกติ และมักหายไปหลังผ่านไป 3 ถึง 4 เกม สิ่งที่ช่วยได้จริงคือมีกิจวัตรสั้น ๆ ระหว่างแต้ม เดินไปหลังเส้น ปรับเอ็น หายใจ 1 ครั้ง แล้วค่อยหันมาเล่นแต้มถัดไป กิจวัตรทำให้ร่างกายรู้ว่าแต้มที่แล้วจบแล้ว
เป้าหมายของแมตช์แรกไม่ใช่ชนะ แต่คือเล่นให้จบโดยรู้ว่าตัวเองเล่นแบบไหนภายใต้ความกดดัน ข้อมูลนั้นมีค่ากว่าผล และเป็นสิ่งที่พาไปแมตช์ที่สองได้
หลังแมตช์จบ
ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เดินไปจับมือที่ตาข่าย ขอบคุณคู่แข่ง แล้วไปแจ้งผลกับผู้จัด ในหลายรายการผู้ชนะเป็นคนแจ้งผล แต่ถ้าไม่แน่ใจ ไปด้วยกันทั้งคู่ง่ายที่สุด
ระหว่างที่ยังจำได้ จดสั้น ๆ ว่าแต้มที่เสียส่วนใหญ่มาจากอะไร ลูกเสิร์ฟที่สอง ลูกที่ต้องวิ่ง หรือการรีบจบแต้ม บันทึกสามบรรทัดหลังแมตช์แรกบอกได้มากกว่าการซ้อมหนึ่งเดือนว่าควรฝึกอะไรต่อ และถ้าแพ้ในรอบแรกแล้วยังมีเวลา อยู่ดูแมตช์ของคนอื่นในระดับเดียวกันสักหนึ่งแมตช์ จะเห็นชัดว่าตัวเองต่างจากคนที่ชนะตรงไหน
เริ่มจากรอบที่เหมาะกับตัวเอง
การแข่งครั้งแรกจะง่ายขึ้นมากถ้ารอบนั้นจัดคนที่เล่นระดับใกล้กันไว้ด้วยกัน รอบกิจกรรมของ THE SET. จัดคู่จากระดับที่ผู้เล่นประเมินไว้ล่วงหน้า สมัครสมาชิกแล้วดูรอบที่เปิดอยู่ได้เลย
เป็นคำแนะนำทั่วไป ไม่ใช่ผลงานวิจัย
